Between 2022 and 2023, Brazil and Colombia experienced a remarkable 36% and 49% decrease in primary forest loss, respectively. Yet despite these dramatic reductions, the rate of tropical primary forest loss in 2023 remained stubbornly consistent with recent years.
Forests are experiencing a huge decline in quality and quantity.
As some countries show political will to reduce forest loss and others do not, the frontiers of forest loss are shifting. The notable reductions in Brazil and Colombia were counteracted by sharp increases in forest loss in Bolivia, Laos, and Nicaragua, as well as more modest increases in other countries.
In opdracht van het Ministerie van Infrastructuur en Water en de Deltacommissaris zijn de wateropgaven voor 2050 en 2100 in beeld gebracht door de Deltascenarioโs uit 2017 te actualiseren.
Deze nieuwe Deltascenarioโs laten vier mogelijke toekomstbeelden zien op basis van een plausibele bandbreedte van de klimaatverandering, de inspanning van Nederland om uitstoot van broeikasgassen terug te dringen en socio-economische ontwikkelingen (zoals bevolkingsgroei, economische groei en ruimtelijke ontwikkelingen). Daarmee wordt op nationale schaal een integraal beeld geschetst van de wateropgaven die daaruit volgen: de opgaven voor zoetwaterbeschikbaarheid, wateroverlast en waterveiligheid.
De stad schetst bij haar zoektocht naar een nieuwe burgemeester uiteraard zichzelf, om te vertellen wie zij is en waarvoor zij staat, duidt hoe zij verder wil vanuit het hier en nu รฉn wie zij daarbij zoekt als haar bestuurlijk boegbeeld.
De beschrijving verbindt verleden, heden en de toekomst, een bijzonder palet dat mede is gebaseerd op 12.580 zienswijzensen specidiek 528 leerlingen van basisscholen.
Onlangs herinnerde Jack Kruf op deze plek eraan dat ik op 2 juni 2016 de onderscheiding โMedaille Mรฉrite Europรฉen in zilverโ ontving tijdens een mooie bijeenkomst in de toenmalige en hopelijk ook toekomstige vergaderzaal van de Eerste Kamer aan het Binnenhof in Den Haag. Ik kreeg die onderscheiding vanwege mijn inspanningen sinds het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw in de Europese politieke journalistiek.
Nederland is tegenwoordig overladen met journalistieke prijzen. Dat is een aan de journalistiek wezensvreemd geval. Meestal moet je er ook om bedelen, voor je in aanmerking komt.
Deย Anne Vondelingprijsย voor politieke journalistiek kreeg ook nog eens de klap te verwerken van een jurylid, Sywert van Lienden, die niet alleen te jong was voor een zetel in de jury, maar ook te corrupt. Naar zoโn prijs zal ik als onafhankelijk journalist niet hengelen. Ook al doe ik al bijna 45 jaar aan politieke journalistiek.
De onderscheiding die ik kreeg, is niet specifiek voor journalisten. Er kwamen dan ook maar heel weinig Nederlandse vakgenoten ooit voor in aanmerking. De reden dat ik meende deze prijs wel in ontvangst te willen nemen, was dat mij deze ongevraagd en zonder een hengelpartij van mijn kant werd aangeboden. Bovendien was er de uitdrukkelijke overweging, dat niet was gekeken of ik als journalist wel de gewenste opvattingen over de Europese Unie had beschreven. Kortom, mijn onafhankelijkheid was en bleef gegarandeerd. Zo voelde het eervol en integer.
Prijsuitreiking Fondation du Mรฉrite Europรฉen in de Eerste Kamer op 2 juni 2016: v.l.n.r. Koos van Houdt, Caroline de Gruyter, Geert Mak en Jacques Santer.
Op die middag beloofde ik de aanwezigen in de vergaderzaal van de Eerste Kamer een boek te schrijven. Daarin zou ik de belangrijkste zichtlijnen van de ontwikkelingen binnen de Europese Unie onder woorden brengen. Op zich als dank voor de onderscheiding. Maar vooral ook als een onafhankelijke visie op een Unie, die veel relevanter is voor ieder van ons, dan velen willen erkennen.
Relevantie
Dat is in รฉรฉn term de journalistieke rechtvaardiging om me met dit onderwerp zo lang als journalist bezig te houden. We leven in dagen van een daadwerkelijke oorlog op het Europese continent. De gevolgen van die oorlog zouden voor ons nog veel ernstiger uitpakken als een groot deel van dat continent zich de afgelopen 65 jaar niet steeds meer had verenigd in de Europese Unie.
Mijn boek โUnieke Unieโ is niet een lofzang op die Unie, maar een toelichting. Ik zou als journalist mijn geloofwaardigheid verliezen, ware dat anders. Toch heb ik aan het eind van het schrijfproces van dat boek bewust deze titel gekozen. Een eerdere inval werd gedegradeerd tot ondertitel. Waarover hieronder meer.
Dit boek, uitgegeven door Virtupress, is journalistiek van opzet. Het is de weerslag van een journalistieke reis van bijna dertig jaar door de wereld die Europese Unie heet. Het begon heel klein in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Maar toen al begonnen juristen te wijzen op het unieke karakter van deze Unie: geen internationale organisatie, maar een organisatie die juristen ‘sui generis‘ plegen te noemen. Een Unie met eigen unieke rechtsorde. Overeenkomstig de bedoelingen van de oprichters groeit die Unie maar steeds door. Ook nu nog, nu het al weer 2020 is.
Eerst dus maar die unieke Unie. Bij het ontstaan van de voorgangers van de Europese Unie in de jaren vijftig, werd iets bedacht dat in de hele wereld nog niet voorkwam. De oorlogsindustrie in de sectoren van kolen en staal moest omgebouwd worden tot vredesindustrie. Daar werd een boven-nationale, op Europese leest geschoeide Hoge Autoriteit opgezet. Jean Monnet bedacht het. En hij werd de eerste voorzitter van deze Hoge Autoriteit. Of je nu voor of tegen supranationaliteit zou zijn, dit was het begin ervan. Het was uniek in zijn ontstaan. Nog steeds vind je nergens in de wereld iets vergelijkbaars. Deze afspraak in de Europese verdragen is uniek in de wereld.
Toen in de jaren na het Verdrag van Rome uit 1957 het voormalige transportbedrijf Van Gend & Loos een chemische stof voor de conservering van menselijke lijken van Duitsland naar Nederland vervoerde, moesten er op last van de Nederlandse regering hogere invoerrechten worden betaald dan ten tijde van de invoering van het Verdrag van Rome golden. Het leidde in 1963 tot het baanbrekende Van Gend & Loosarrest van het Europese Hof van Justitie. Uniek. Niet een nationale maar een boven-nationale rechtbank besliste. Ook uniek: de hogere invoerrechten van de Nederlandse regering werden onrechtmatig verklaard.
Al vanaf het begin van de Europese integratie ontstonden er dus organen en instellingen, die meer konden dan alleen bij unanimiteit internationale besluiten nemen. De institutionele structuur van eerst de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, daarna die van de Europese Gemeenschappen en sinds het Verdrag van Maastricht in 1992 de Europese Unie is dus uniek in de wereld. De onafhankelijke rechtspraak op Europees niveau is ook in zichzelf uniek.
Ik volg daarom de opvattingen van Laurens Jan Brinkhorst, die in het begin van de jaren zeventig Europees recht doceerde aan de Rijksuniversiteit Groningen. Als jong student kon ik dat nog net meekrijgen, vlak voordat hij naar Den Haag vertrok om staatssecretaris van Europese zaken te worden in het kabinet-Den Uyl. De Europese rechtsorde is een complete en zelfstandige rechtsorde naast die van het Nederlands recht en het internationale recht. Uniek.
Maar daar bleef het niet bij. In de jaren tachtig werd, voorafgaand aan het unieke Verdrag van Maastricht onderhandeld en beslist over het verdrag tot oprichting van de Europese interne markt. Dat in 1986 vastgestelde en op 1 januari 1993 ingevoerde verdrag luisterde in het Frans naar de naam โActe Uniqueโ. De geรฏntegreerde Europese interne markt is nog steeds uniek in de wereld. Vooral ook omdat er een onnavolgbare praktijk ontstond, waarbij Europese en nationale politiek in een voortdurend spel van onderhandelingen daarover beslissingen nemen. Die beslissingen kunnen veelal bij meerderheid worden genomen en vereisen geen unanimiteit.
โEuropees denken is onmisbaarโ
Deze unieke constructie bracht en brengt ons nog steeds veel. Ook Europese wetgeving die de gang der dingen op nationaal niveau stevig kan beรฏnvloeden. Het stikstofdrama is daarom ook een drama op die unieke Europese interne markt. Andere nooit gedachte voorbeelden: het Europese formaat voor onze paspoorten en rijbewijzen. Het inmiddels in Den Haag hoog oplopende debat over een Europees geregelde elektronische portefeuille voor onze identiteitsbewijzen is daarom een loos debat. We zullen er niet aan ontkomen. In Estland kun je leren hoe dat het leven daar een stuk aangenamer heeft gemaakt.
Het laatste debat leert ons ook dat we het in Nederland moeilijk hebben met het fenomeen โEuropees denkenโ. De ondertitel van mijn boek: โEuropees denken is onmisbaarโ. Ik begrijp dat tot zelfs in de rangen van hoogleraren in dit land wordt gezegd, dat de Europese wetgeving niet zo mag ingrijpen in de nationale cultuur. Dat is dan een probleem dat al sinds die oprichting van de Europese Unie en de voorgangers ervan speelt. In politiek Den Haag wil men nog steeds nadenken vanuit het beginsel โnationaal denken over Europese integratieโ. Door de unieke kenmerken van de Europese Unie, denk ik dat zulks voltooid verleden tijd is en dat we dus maar beter kunnen leren Europees te denken over de nationale ontwikkelingen.
Proeftuin; de provincie Groningen. Alles wat mis ging rondom de winning van aardgas was nationaal beleid. Alles wat intussen al weer goed gaat in Groningen is te danken aan bestuurlijke samenwerking tussen Europese en regionale overheden. Politiek Den Haag heeft vooral het nakijken in Groningen.
Bibliografie
Houdt, K. van (2020) Unieke Unie: Europees denken onontkoombaar. Den Ham: Virtupress Uitgeverij.
* Koos van Houdt is eigenaar van Virtupress en is bereikbaar via e-mail, Twitter en LinkedIn.
** Fondation du Mรฉrite Europรฉen is een stichting die bijdraagt aan versterking van het Europees bewustzijn in verband met de werkelijke realisering van een Europese Unie en die onderscheidingen toekent aan personen en instellingen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de Europese samenwerking.
“Geachte heren Dijkgraaf en Van Zwol, U heeft beiden van de Tweede Kamer de opdracht gekregen om de mogelijkheid te onderzoeken van een programkabinet, op basis van een akkoord op hoofdlijnen tussen de fracties PVV, VVD, NSC en BBB. Een akkoord dat kan rekenen op een zo breed mogelijke steun in de volksvertegenwoordiging.
In het verslag van oud-informateur Putters is het thema โgoed bestuurโ benoemd waarover de onderhandelende partijen concrete afspraken willen maken over de te bereiken doelen, de problemen die daarvoor moeten worden opgelost en de richting waarin die oplossing moet worden gezocht.
Prof. dr.ir. T. Goemans en ir. drs. H.N.J. Smits | 1984
“Grote projecten als de Oosterscheldewerken kunnen onveranderlijk op veel belangstelling rekenen. De stormvloedkering in aanbouw oogst alom bewondering en is een van de grootste toeristisch trekpleisters. De kosten van het gehele project maken eveneens veel indruk. In de pers en de politiek wordt gesproken van een uit de hand gelopen situatie en een bodemloze put. Lees verder “Kostenbeheersing van een mega-project: de Oosterscheldewerken”
Het grootste risico dat overheden lopen is achteraf vaststellen dat risicoโs over het hoofd zijn gezien. Het managen van risicoโs maakt de kans op een calamiteit niet alleen kleiner, maar vooral zichtbaar. Daarom behoort risicomanagement thuis in het hart van de gemeentelijke organisatie. Dat is precies wat PRIMO Nederland beoogt.
Wie gemeenten en provincies in verband brengt met risicoโs, denkt in de eerste plaatsaan financieฬle debacles (de Ceteco-affaire in Zuid-Holland, bankierende gemeenten, de bouwfraude op nationale schaal) en natuurlijk met rampen.
PRIMO Res Publica 