Categorie: English

Geplaatst op

Public Governance

Marjolein van Asselt and Ortwin Renn | 2011

The term ‘governance’ has been used in political science to describe the multitude of actors and processes that lead to collective binding decisions. The term ‘risk governance’ involves the translation of the substance and core principles of governance to the context of risk‐related decision‐making. Does it involve a major change on how risks are conceptualized, managed, and communicated, or it is just a new fashion?

In this paper, we aim to delineate the genesis and analytical scope of risk governance. In our view, risk governance pertains to the various ways in which many actors, individuals, and institutions, public and private, deal with risks surrounded by uncertainty, complexity, and/or ambiguity.

It emphasizes that not all risks are simple; they cannot be calculated as a function of probability and effect. It is more than a descriptive shorthand for a complex, interacting network in which collective binding decisions are taken around a particular set of societal issues.

The ambition is that risk governance provides a conceptual as well as normative basis for how to deal responsibly with uncertain, complex, and/or ambiguous risks in particular. We propose to synthesize the body of scholarly ideas and proposals on the governance of systemic risks in a set of principles: the communication and inclusion principle, the integration principle, and the reflection principle.

This set of principles should be read as a synthesis of what needs to be seriously considered in organizing structures and processes to govern risks.

Bibliography

Van Asselt, M., & Renn, O. (2011). Risk governance. Journal of Risk Research, 14(4), 431–449. https://doi.org/10.1080/13669877.2011.553730

Geplaatst op

Risk

The Policy Implications of Risk Compensation and Plural Rationalities

John Adams | 1995

Quote from prologue: “This book began as a collaborative venture with Michael Thompson. For over 15 years my research into risk, mainly on the road, was focused on the theory of “risk compensation”. This theory accords primacy in the explanation of accidents to the human propensity to take risks. The theory postulates that we all come equipped with “risk thermostats” and suggests that safety interventions that do not affect the setting of the thermostat are likely to be frustrated by behavioural responses that reassert the level of risk with which people were originally content. My research had noted that there were large variations in the settings of individual thermostats, but had little to say about why this should be so.

About ten years ago I read Michael’s article “Aesthetics of risk” (Thompson 1980), and about five years later met the man himself. His research into risk over the past 20 years has been central to the development of a perspective that has come to be known as “cultural theory” (Thompson et al. 1990). Risk, according to this perspective, is culturally constructed; where scientific fact falls short of certainty we are guided by assumption, inference and belief. In such circumstances the deterministic rationality of classical physics is replaced by a set of conditional, probabilistic rationalities.

Lees verder “Risk”
Geplaatst op

About ‘Public Risk’

Board of PRIMO Europe | April 2020

Introduction

During the founding of the idea of PRIMO in Strasbourg on the 1st of April 2005, the need for design principles related to the governance of public risk was extensively discussed. We, to be precise the executive committee of the European Association of Local Chief Executives UDITE, defined it as a form or way of working towards the prevention and reduction of possible hazards and risks (i.e. a measure of hazard) in our (European) cities, to build public trust on values like safety, quality of life, protection and coherence in society. Anno 2020 we reflect on and specify these principles.

A myriad to deal with

Based on experiences in this network we conclude that most of the public leaders and managers we meet – and if we ask them in our Public Risk Forum, round tables and thinktanks -, define risk all in their own way. It is a myriad of definitions and perceptions. We guess there are 100 different definitions of risk around, all based on unique principles, perspectives, angles, and driven towards further segmentation by a myriad of advisors, trainers, scientists (o, yes), and software developers.

All created in and by their own approaches, leading to a highly segmented and fragmented landscape of risk and risk management. Moreover, this landscape is widened through the attempts of rebranding this craftsmanship towards success management, value management, business continuity management, success management, performance management, risk leadership management, chances management, quality management. “In fact”, is said, “risk is not about risk, but about something else, about the risk of something.” We think too. How to proceed and promote a common language and understanding from here? And how exactly to contribute to this?

Lees verder “About ‘Public Risk’”
Geplaatst op

Zicht op de toekomst – De wereld 80 jaar verder

Rudolf en Robbert Das, 1983 met recentie door Eric Frank, 2018

Een vernieuwend boek van de gebroeders Rudolf en Robbert Das, dat met verbeeldingskracht, tegelijkertijd met realisme vooruit durft te blikken op de energietransmissie die komen gaat. Zij hebben een vooruitziende blik, zo blijkt, met perspectieven die voor die tijd out of the box genoemd kunnen worden. Het is een vorm van scenariodenken met prikkelende creativiteit. Het begeleidend essay is van Eric Frank.

Tekening door Rudolf en Robbert Das.

Met interesse bekeek ik nog eens het boek Zicht op de toekomst – De wereld 80 jaar verder van de gebroeders Rudolf en Robbert Das, (tweeling 1929), technisch illustratoren, bouwkundig ontwerpers, futurologen, visionairs en auteurs. In dit boek kun je nog eens lezen – en vooral ook bekijken – over de achterliggende problematiek ter voorbereiding op de beoogde energietransmissie.

De bijdrage dateert van 1983 en betreft een 80-jarige visie. Nu na 35 jaar is goed te zien hoe juist de inzichten zijn en wat er mogelijk nog te wachten staat. Deze informatie helpt om zich een goed beeld te vormen van waar het om gaat, wat er hoognodig te doen valt en hoe er mogelijk mee om te gaan. Lees verder “Zicht op de toekomst – De wereld 80 jaar verder”

Geplaatst op

Scenariodenken als centrale tool

Theo Kocken* | 2017

Eén van de belangrijkste tools om in een wereld van fundamentele onzekerheid en complexiteit toch weerbaarheid te creëren is scenariodenken. In zijn puurste vorm probeert scenariodenken multidisciplinaire kennis vanuit fundamentele aspecten om te zetten in mogelijke impact op financiële assets.

Die aspecten zijn bijvoorbeeld potentiële technologische, demografische, ecologische en sociaaleconomische ontwikkelingen, in combinatie met complexiteitstools, zoals network theory, agent based modelling en simulatietools.

Die impact op financiële assets is niet lineair. Het gaat juist om non-lineaire doorbraken in  de fundamentele aspecten met non-lineaire impact op (delen van) de financiële markten.

“Scenariodenken is deels een analytische oefening en deels een bewust mentaal proces. Het wordt daarom ook mental modelling genoemd. Het mentale deel leidt vooral tot het beter opvangen van signalen.”

– Theo Kocken

Het nut van scenariodenken

Het ontwerpen van een scenario en het verhaal eromheen helpt om in de toekomst proactiever te handelen, wanneer trends in de financiële markten veranderen. Herman Kahn noemt dit belangrijke concept remembering the future. Het creëert aanzienlijk meer adaptiviteit dan technieken die zijn gebaseerd op statistische analyses. Lees verder “Scenariodenken als centrale tool”

Geplaatst op

Systeemrobuustheid in het waterbeheer

Over het voorkomen van onacceptabele schade

Marjolein Mens | 2015

Overstromingen en droogte hebben wereldwijd steeds grotere maatschappelijke gevolgen. Ook neemt de kans op deze gebeurtenissen waarschijnlijk toe door klimaatverandering. Waterbeleid richtte zich tot op heden op het voorkómen van overstromingen of droogte, door bijvoorbeeld dijken te bouwen of reservoirs aan te leggen.

Het is echter praktisch onmogelijk om 100% bescherming te bieden. Dit besef heeft in de afgelopen decennia geleid tot een risicobenadering. Dit houdt in dat beleid zich niet alleen richt op het beschermen van extreme gebeurtenissen, maar ook op het beperken van de gevolgen, om zo overstromingsrisico en droogterisico te beperken.

Risicobenadering heeft beperkingen

Met de risicobenadering worden extreem grote gevolgen niet voorkomen, ook al is de gemiddelde jaarlijkse schade (= het risico) gereduceerd tot een acceptabel niveau. In termen van risico is tien jaar lang 100 slachtoffers per jaar vergelijkbaar met eenmalig 1000 slachtoffers in dezelfde periode. Dit laatste heeft alleen een grotere maatschappelijke impact. Extreem grote gevolgen die in één keer optreden worden onacceptabel gevonden als herstel hiervan heel moeilijk of zelfs onmogelijk is. Lees verder “Systeemrobuustheid in het waterbeheer”

Geplaatst op

Kanteling in risicomanagement

De weg naar good governance

Rik Buddenberg* | 2015

Het accent heeft de afgelopen jaren gelegen op risicomanagement en minder op Good Governance. Hoewel risicomanagement een belangrijk thema is, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat risicomanagement een enigszins achterhaald thema is. Het denken in scenario’s bij publieke organisaties is inmiddels op grote schaal gemeengoed geworden.

Rik Buddenberg

In de begrotingen en jaarrekeningen van gemeenten (daar heb ik het meeste zicht op) worden in de risicoparagraaf de risico’s door de bank genomen zo goed en zo kwaad als dat kan gekwantificeerd en geconfronteerd met de beschikbare weerstandsreserves.

Daar komt bij dat risicomanagement een betrekkelijk technocratisch onderwerp is. Het is een kunstje dat absoluut goed geregeld moet worden maar als het eenmaal is geregeld, ebt de belangstelling voor het onderwerp weg. Daarmee zeg ik niet dat fouten als gevolg van falend risicomanagement zich niet meer zullen voordoen. Dat zal altijd blijven gebeuren omdat verantwoordelijke bestuurders nog onvoldoende ervaring hebben of een tekortschietend besef van de risico’s. Lees verder “Kanteling in risicomanagement”